Bestiary › Dunestalker

Ang Dunestalker ay isang mandaragit na halos hindi mo makikita - kahit papaano, hanggang sa huli na ang lahat.

Ang makinis at kulay-buhanging ahas na ito ay pinagkadalubhasaan ang sining ng paggalaw sa mga buhanginan na parang tubig. Ang katawan nito ay may mga banayad na tagaytay sa likuran nito, na espesyal na inangkop upang mahuli at mailagay ang maluwag na buhangin, na nagpapahintulot dito na dumausdos sa ilalim ng ibabaw nang may nakakatakot na katahimikan. Sa hindi sanay na mata, ang disyerto ay tila hindi nagagambala... ngunit sa ilalim nito, maaaring may nagmamasid na.

Hindi tulad ng maraming mandaragit, ang Dunestalker ay hindi umaasa sa paningin. Sa halip, nangangaso ito sa pamamagitan ng mga panginginig. Ang bawat hakbang, bawat pagbabago ng timbang, bawat tibok ng puso na naglalakbay sa buhangin ay nagpapadala ng mga alon palabas - at ang Dunestalker ay nakikinig. Ang buong katawan nito ay nakatutok sa mga senyales na ito, na minamapa ang mga galaw ng biktima nang may nakakabagabag na katumpakan.

Kapag ito ay umatake, ginagawa nito ito nang may biglaang, sumasabog na puwersa. Sumasabog mula sa buhangin sa isang kislap ng paggalaw, pumipilipit at sumisikip ito bago pa man lubusang maka-react ang biktima nito. Ang mas maliliit na nilalang ay nilulunok nang buo, habang ang mas malalaki ay maaaring kaladkarin sa ilalim ng ibabaw, at mabulunan sa nagbabagong buhangin.

Sa kabila ng pagiging nakamamatay nito, ang Dunestalker ay hindi basta-basta. Mas gusto nito ang mga lugar kung saan madalas ang paggalaw - mga ruta ng caravan, mga gilid ng oasis, at mga daanan ng buhangin kung saan napipilitang tumawid ang mga manlalakbay sa nakalantad na lupain. Alam ng mga bihasang manlalakbay sa disyerto na magdahan-dahan, iwasan ang mga hakbang at iwasan ang mga ritmo na maaaring makaakit ng atensyon nito.

Kapansin-pansin, ang Dunestalker ay lubos na teritoryal. Kapag inaangkin na nito ang isang kahabaan ng buhangin, bihira itong umalis, na lumilikha ng mga sona na maaaring manatiling mapanganib sa loob ng maraming taon. May ilang mapa pa ngang nagmamarka ng mga kilalang "tahimik na buhangin" - mga lugar kung saan nawala nang walang bakas ang mga karaban.

Kung mayroong anumang babala ng presensya nito, ito ay banayad: isang mahina at hindi natural na paggalaw ng buhangin, o isang bahagyang paglubog sa ilalim ng iyong mga paa kung saan dapat maramdaman ng lupa na matigas.

Sa oras na mapagtanto ng karamihan ang nangyayari, nilamon na ng disyerto ang ebidensya.